"სიწმიდეები გვიხმობენ" ეძღვნება
მაცხოვრის ხელითუქმნელი ანჩისხატის თავის საყდარში დაბრუნებასა და სიწმიდეებისათვის ეკლესიური პატივის აღდგენას

 წინათქმა

ბოლო დროს უამრავი განსაცდელი დაატყდა თავს ჩვენს სამშობლოს...

თუ ერთმორწმუნე მეფის რუსეთი გამძვინვარებული ებრძოდა საქართველოში საეკლესიო და საერო თვითმყოფადობას - ენას, ტერიტორიას, რწმენასა და ღვთივკურთხეულ მეფეს, უღმერთო ბოლშევიკებმა ეს ბრძოლა უფრო გააძლიერეს: მრავალი ტაძარი დაანგრიეს და მრავალიც გააუქმეს, უამრავი პატიოსანი ღვთისმსახური და მორწმუნე დახვრიტეს ან გადაასახლეს, ზოგნიც გადაიბირეს. ქართველი კაცი ჩამოაშორეს თავის მასაზრდოებელ, მაცხოვნებელ წყაროს - დედა ეკლესიას. ათეული წლების რელიგიურმა დევნამ უმძიმეს მდგომარეობაში ჩააგდო ერი,  სიმართლე შეიბღალა და სიცრუე გამეფდა. მათი აღვირახსნილობა იქამდე მივიდა, რომ ჩვენი მამა-პაპის სათაყვანებელი სიწმიდეები შეგვირაცხყვეს: მრავალი ხატი გაანადგურეს, რაც გადარჩა, მიიტაცეს, გაძარცვეს და საცავებში გამოამწყვდიეს. შემდგომში კი ეს სიწმიდეთმკრეხელობა ურცხვად ხატების მუზეუმში დაცვით და მათზე ზრუნვით შენიღბეს, რაც, საუბედუროდ, დღემდე გრძელდება. ხატმებრძოლებმა თავიანთი დემაგოგიური აზროვნება ეკლესიის შიგნითაც შეიტანეს.

თუმცა, ღვთის მადლით, ბოლომდე არ გავიწირეთ და დღეს, ნინევიელებივით ვინანიებთ ღვთისა და ურთიერთ ღალატს - ნანგრევებიდან გვაღდგენს უფალი!

ქრისტეანეთა ხატთა დასაბამი, ძველი ისტორიული წყაროებითა და გადმოცემით, უფალისა ჩვენისა იესუ ქრისტეს დაბეჭდილი და მისივე ნებით ჩვენს ხსნად მობრძანებული ,,მაცხოვრის ხელითუქმნელი ანჩისხატია." ამ კრებულში სწორედ მასზე და მის სახელდებულ ანჩისხატის ტაძარზე გვექნება საუბარი, სადაც საუკუნეების მანძილზე იყო კიდეც დაბრძანებული ეს ქრისტიანთათვის უდიდესი სიწმიდე.

ანჩისხატის უძველეს ტაძარში ზარის რეკის უფლება არაბების დროსაც კი ჰქონიათ ჩვენს წინაპრებს. ეს არის ტაძარი, სადაც სწირავდნენ ჩვენი კათალიკოს-პატრიარქნი და ერის კეთილდღეობას ავედრებდნენ უფალს ჩვენი მირონცხებული მეფენი. ინათლებოდნენ შვილნი მეფეთა და სულიერად ნათლდებოდნენ წარჩინებულნი. ეს არის ტაძარი, სადაც წყდებოდა ერის ბედი თუ ავბედითობა.

სამწუხაროდ, კომუნისტური რეჟიმის დროს შეწყდა ზარის რეკა ამ ტაძარში... იქ, სადაც საუკუნეთა მანძილზე მადლი განეფინებოდა, დაიბუდა უსჯულოებამ. ტაძარში და მის წმიდათა-წმიდაში სახელოსნო გამართეს, ხოლო ტაძრის სახელმდებ ხელთუქმნელ ანჩისხატს ისტორია დაუმახინჯეს და ე. წ. ხელოვნების მუზეუმში გამოამწყვდიეს. თქვენშემდგომ გვერდებზე იხილავთ, ანჩისხატზედ ჩვენს მეფეთა და კათალიკოს-პატრიარქთა უძველეს წარწერებს, რომელნიც უტყუარად ადასტურებენ მის ხელითუქმნელობას.

სამწუხარო კი ის არის, რომ დღეს მრავალ ადამიანს სიცრუე სიმართლედ დააჯერეს - თითქოს, ანჩისხატის დაცვა იმ ტაძარში, სადაც 250 წელზე მეტ ხანს ბრძანდებოდა შეუძლებელი იყოს. ასეთი ვაი-სიმართლით წმიდა ხატთა ღირსი ეკლესია კი არა, თურმე, მუზეუმი ყოფილა. ამ უდიდესი ხატის მადლით, უფალი რამდენად ღირს გვყოფს ჩვენ, ცოდვილთ, თხოვნა აღგვისრულოს და თვისი ძალმოსილებით სასწაულად გვიხსნას მისივე ნებაა, ხოლო ის, რომ ხატის ერთად-ერთი ადგილი ეკლესიაა, ეს ქრისტიანულ სახელმწიფოში სადაო არ უნდა იყოს. მათი ექსპონატებად ქცევა, მათ წინაშე ლოცვის აკრძალვა და ასეთი სახით სიწმიდეების შეურაცხყოფა ქრისტიანმა ერთი დღითაც არ უნდა დაუშვას.

შეძლებისდაგვარად, ვეცადეთ, სწორედ იმ სიცრუისათვის აგვეხადა ფარდა და ის უსჯულოება გვემხილა, რომელსაც შენიღბული ხატმებრძოლობა ჰქვია, რაც კომუნისტებამდე არ ახსოვს ჩვენს ქრისტესმოყვარე ერის ისტორიას.

ეკლესია არის ადგილი, სადაც ჭეშმარიტების შესაცნობად უნდა მიდიოდეს ადამიანი, ჭეშმარიტებაში უნდა ერთიანდებოდეს მორწმუნე ერი და დაუნდობლად ებრძოდეს ბოროტის ცრუ საქმეებს. საზოგადო ცოდვების ხმამაღლა მხილება ყოველი ქრისტიანის მოვალეობაა (ბასილი დიდი, 71-ე კან.). ღვთისა და ერის წინაშე ამ მოვალეობის პირნათლად აღმსრულებელნი იყვნენ კომუნისტური იმპერიის მიერ სიმართლისათვის დევნილნი ჩვენი კათალიკოს-პატრიარქნი: წმ. კირიონი, წმ. ამბროსი, ანჩისხატის დეკანოზი ნიკიტა თალაკვაძე და სხვანი. სიცრუეში ვერ გადაიბირეს და ვერ გატეხეს სიმართლისა და ჭეშმარიტების მადიდებელი მამულიშვილნი, ვისი ერთობისაც ყველაზე უფრო ეშინოდა და ეშინია ბოროტს!

სიმართლით შეკრებილთ ხომ უფალი ფარავს!

მაცდური ყველა ხერხით ცდილობს სიცრუის დამკვიდრებას, რათა არ გამოაშკარავდეს მისი ნამდვილი სახე - ამიტომაც მსხვერპლს ჯერ დუმილით დანაშაულის თანამონაწილედ ხდის, ხოლო ოდეს განელთბილებულს ნახავს, უკვე ბრმა იარაღადაც იყენებს. "ბრმა, ბრმასა თუ წინა-უძღვინ ორნივე მთხრებლსა შთაცვივიან"  (მათე, 15; 14).

კომუნისტური რეჟიმის დროს სახელმწიფო ბრძანებები "კურთხევად" მონათლეს. კურთხევა ღვთის სათნო საქმეში უფალთან მიახლებას ან უფლის მოახლებას ნიშნავს, ხოლო თუ ღვთისა და სჯულის საწინააღმდეგო საქმეს ასრულებ, უფალი როგორღა უნდა მოგეახლოს? - გასაკვირია!

ღმერთმა ქნას, მრავალი გამოსულიყოს სიცრუის მონებისაგან სიმართლის გზაზე!

ბოროტმა ბოლო ჟამს სახე იცვალა. თუ კომუნისტები ხვრეტდენ და აწამებდნენქრისტიანებს, დღეს მართლმადიდებლებს შენიღბულად სდევნიან. ჩვენში იმ სულის ადამიანებიც მომრავლდნენ, რომელნიც გარეგანად მოჩვენებითად აღასრულებენ ყოველგვარ წესს, შინაგანად კი... ამდენად, ბოროტიც უფრო ძნელი საცნობი გახდა.

დაუჯერებელია, მაგრამ ფაქტია - დღევანდელ დღეს მორწმუნე მრევლი, მათ შორის სტუდენტი ახალგაზრდობა, მაცხოვრის ხელითუქმნელი ხატისა და სიწმიდეების წინაშე ერის კეთილდღეობისათვის ლოცვას ვითხოვთ, და როგორი ლამაზად შეფუთული მიზეზიც არ უნდა გვითხრან, სიმართლე აშკარად ჩანს - ამ მძიმე ჟამს სასწაულთმოქმედი ხატების წინაშე ლოცვას გვიკრძალავენ!

წმიდა ხატების წინაშე ლოცვისა და თაყვანისცემის აკრძალვას კი, ხატმებრძოლობა ჰქვია!

ათასობით წმიდა მამათა მიერ შედგენილი საეკლესიო კანონები მკაცრად გვაფრთხილებენ და ისტორიაც (თუნდაც ბიზანტიის მაგალითზე) ამასვე ადასტურებს,  რომ ის სახელმწიფო, რომელიც ხატმებრძოლობის უმძიმეს ცოდვაშია და ცდილობს ნებსით თუ უნებლიედ ეკლესიაც გაიხადოს ამ სიცრუეში თანამონაწილედ,  უფლისაგან შეწევნას კი არა შეჩვენებას უფრო უნდა ელოდეს.

ფრთხილად ვიყოთ და გულისხმა-ვყოთ! საუკუნეების მანძილზე წინაპართა ნალოცი და ბოლო დროს ჩვენგან უპატიოდ დარჩენილი სიწმიდეები გვიხმობენ!

 ერი და ბერი - ხელითუქმნელი ანჩისხატის დასაბრუნებლად!

 ათნო ბევრნო მოწამენო, თბილელნო,

ევედრენით ქრისტესა ღმერთსა ჩვენთვის

საქართველოს მართლმადიდებელნო ქრისტიანენო

ხატთათვის ათასობით თავდადებულ წმიდათა შთამომავალნო, ამ მძიმე ჟამს მთელი ერი ერთობით დავუდგეთ ეკლესიის წიაღში მაცხოვრის ხელთუქმნელი ანჩისხატის დაბრუნებასა და სიწმიდეებისათვის ეკლესიური პატივის აღდგენას, რათა უფალმა ჩვენმა იესუ ქრისტემ, მფარველმა ჩვენმა ღმრთისმშობელმა და ჩვენმა მეოხმა წმიდანებმა კვლავაც დაგვიცვან და დაგვიფარონ ჩვენ.

© Copyright anchiskhati.ge, 2005.